Ik zal de laatste zijn
mijn strijd tegen de Islamitische Staat
Samenvatting
Nadia Murad groeit op in Kocho, een jezidi-dorpje in het noorden van Irak dat in 2014 onder de voet wordt gelopen door strijders van Islamitische Staat (IS). Alle mannen en oudere vrouwen worden geëxecuteerd, de jonge vrouwen worden in leven gelaten en verkocht als seksslavin. In 'Ik zal de laatste zijn' vertelt Nadia Murad in detail over haar ontsnapping en levensgevaarlijke vlucht naar de vrijheid. Het is het wonderlijke verhaal van een dorpsmeisje dat nog nooit in Bagdad was geweest, nu voor de VN de wereld over vliegt en als mensenrechtenactiviste IS aansprakelijk wil stellen voor genocide en misdaden tegen de mensheid.
‘Nadia Murad laat ongewone moed zien door haar ervaringen te herbeleven en op te komen voor andere slachtoffers.’ – Jury van de Nobelprijs
‘Haar stem klinkt luider dan ooit.’ – Amal Clooney
‘Nadia Murad is een geweldige, moedige, inspirerende winnaar.’ – Prinses Mabel van Oranje
‘Haar werk redt levens en helpt vrouwen om te praten over seksueel geweld.’ – Malala Yousafzai
‘Nadia Murads strijd om seksueel geweld als oorlogswapen te stoppen heeft andere slachtoffers geholpen de zorg te krijgen die ze nodig hebben.’ – Hillary Clinton
Nadia Murad ontving de Nobelprijs voor de Vrede, de Václav Havel Mensenrechtenprijs en de Sacharovprijs. Ze is de eerste goodwill-ambassadeur van de VN voor de waardigheid van slachtoffers van mensenhandel. In haar zaak tegen ISIS wordt ze vertegenwoordigd door de beroemde advocate Amal Clooney.
