Personal branding was een van de buzzwords van 2008. Op de golven van die hype verschenen er verschillende Nederlandstalige boeken over het onderwerp: Personal Branding – Leiderschap vanuit authenticiteit van Hubert Rampersad en This is your wake-up call – Personal Branding in turbulente tijden van Cees Harmsen en Rolf Rosenmöller en meest recentelijk Personal Brand.nl – De kansen van je online personal identiteit van het trio Huub van Zwieten, Bas van der Haterd en Tom Scholte. Drie zeer verschillende boeken over hetzelfde boeiende onderwerp.

Het aantal vijftigplussers op de arbeidsmarkt stijgt gestaag, net als het aantal mensen dat boven de zestig is. In 1973 werkte nog meer dan 70 procent van de zestigjarige mannen, twintig jaar later, in 1993 was dat maar 20 procent. Inmiddels is dat percentage weer boven de 50 procent gekomen. Bij vrouwen is dezelfde trend waarneembaar, al liggen de cijfers een stuk lager. In 1973 en 1993 werkte ongeveer 12 procent van de zestigjarige vrouwen, in 2006 was dat ruim 30 procent, aldus CBS. Mooie cijfers, maar wat betekent dit concreet.

Soms komen er boeken voorbij onverwachts als de geur van een toevallige passant, die dwingend elke gedachte, waarin je verzonken bent, opschort. ‘Empire of the Senses’ is zo’n boek. Wie zijn neus erin steekt, snuift niet onmiddellijk de relevantie voor managers op, maar wie doorzet, raakt verleid door de essays over de rol van de zintuigen in onze cultuur en economie. Het boek, samengesteld door David Howes, toont het werk van diverse cultureel antropologen en is ‘food for thought’ voor adviseurs en leidinggevenden die graag eens om een hoekje kijken.

Werk is afleiding. Het neemt ons in beslag en dempt nodeloos gepieker over de zin van het bestaan. Het vernauwt ons perspectief op de wereld, en dat is maar goed ook. Anders zouden we teveel nadenken over wie we zijn en waar we mee bezig zijn. In die ‘onontbeerlijke kortzichtigheid’ en ‘prachtige lichtzinnigheid’ ligt precies onze levensdrift: ‘een blinde wilskracht, even indrukwekkend als die van een mot die voortvarend over een raamkozijn loopt, een door een te haastige kwast achtergelaten klodder verf ontwijkt, en weigert zich te verdiepen in een breder perspectief, waarin hij zal sterven voor de avond is gevallen’, mijmert de filosoof De Botton in zijn boek Ode aan de arbeid.