De risicoregelreflex is bezig met een gestage opmars, evenals de bestrijding ervan. Politicologe Margot Trappenburg muntte de term in 2010 voor de reflexmatige reactie om snel en (ogenschijnlijk) daadkrachtig ‘iets te regelen’.

Wat je ook vindt van de jury van het Managementboek van het Jaar, te weinig mannen, te weinig vrouwen, of precies omgekeerd, ze hebben een bijzonder smakelijke shortlist geserveerd. Voor elk wat wils! Voor de strateeg, de marketeer, de veranderaar, de toekomstkijker, en natuurlijk ook de ‘datisten’.

Traag en aarzelend kwam eind jaren tachtig de introductie van betaalautomaten op gang. In 1987 stond er in Nederland in welgeteld 97 winkels een pinautomaat, vier jaar later waren dat er 4600.

Twee neanderthalers zijn met elkaar in gesprek. ‘Dat vind ik nou zo raar,’ zegt de een tegen de ander, ‘we eten biologisch, onze lucht is schoon en toch worden we niet ouder dan dertig jaar.’

Een boer staat bij een boom vol kraaien en kijkt bedenkelijk. Een adviseur loopt langs en vraagt: ‘Wat is er?’ ‘Die kraaien. Ze vreten verdorie al mijn zaaigoed op, ze moeten weg.’ De adviseur klapt in zijn handen, en alle kraaien vliegen weg. ‘Ziezo, opgelost.’ Na enige tijd keren de kraaien weer terug, en de boer kijkt de adviseur vragend aan: ‘Ze zijn er weer.’ ‘Jawel, maar allemaal op een andere plaats!’

Oceaanzeilers zijn doorgaans nuchtere en praktische mensen. Het zijn eerder doeners dan praters. Als je het met hen over hun doelen en resultaten hebt, krijg je korte, afgemeten antwoorden.

Iedere maand kiest een driekoppig panel bij De Wereld Draait Door een persoon van de maand, iemand ‘die tegen de stroom in roeide en manhaftig stand heeft gehouden’.

Twintig jaar managementboek komt ruwweg overeen met twintig jaar managementboeken. Een uitgelezen uitnodiging om eens terug te blikken. Hoe hebben verschillende disciplines zich ontwikkeld?

2015 wordt een bijzonder jaar. Om meerdere redenen die u voor de verandering eens zelf mag invullen, maar vooral omdat de alma mater van dit magazine twintig jaar bestaat.

Kun je je nog herinneren wanneer je je eerste LinkedIn-uitnodiging kreeg en wat je toen dacht? Het is vast alweer even geleden, maar waarschijnlijk had je net als velen andere managers een lichte aarzeling om hem te accepteren. ‘Wat moet ik hier nou mee? Ik ga toch zeker niet mijn contacten openbaar maken?’

Ik ben gek op hypes. Niet omdat ik gek ben op de laatste trends, maar juist omdat een nieuwe hype oude tijden doet herleven. De tijden van het ware vakmanschap. Alleen gaat het soms wat ver. En worden stokoude onderwerpen in een nieuw jasje als volstrekt nieuw gepresenteerd. Voor mensen met een slecht geheugen? Misschien wel voor jongeren die nog alles moeten leren.

Thomas Piketty is naast rockstar ook de nieuwe Caesar: veni vidi vici. En daar sta je dan. Met een boek van ruim 700 pagina’s taaie economische kost.

Is het boek Exponential Organizations (ExO) niet gewoon een moderne versie van de kaart van California? Van rond 1850? De tijd van de Goldrush dus. Als we de auteurs (van Salim Ismail , Michael Malone en Yuri van Geest) mogen geloven uiteraard niet. Maar een lezer met een beetje historische bagage krabt zich minimaal even achter de oren.

Een naamloze vennootschap met beperkte aansprakelijkheid voor de aandeelhouders is tegenwoordig de gewoonste zaak van de wereld. Door die beperkte aansprakelijkheid gaan aandeelhouders hooguit het schip in voor het bedrag dat ze hebben ingebracht.

Het schrijven van een degelijk (lees: houdbaar) voorwoord blijkt ook voor een publicatie als deze steeds lastiger. Hectiek & turbulentie (de klassieke thema’s uit de jaren ’90), ze zijn er nog maar ook meer en meer vervangen door sluimerende PR of verborgen agenda’s.

Dat is dus het huidige adagium. Transparantie. We kunnen tegenwoordig zo ver kijken dat we dichtbij niks meer zien. Een perfecte voedingsbodem voor allerlei ‘spins’, voor ‘virals’, voor ‘guerrilla’, en zelfs voor ouderwetse ‘agitprop’. Als is de waarheid (social media!) nog zo snel, de leugen achterhaalt haar wel. Maar dat is dan weer de perfecte voedingsbodem voor degelijke onderzoeksjournalistiek die op managementterrein resulteert in mooie, informatieve en soms zelfs ronduitspannende boeken.

Auteur Sam Harris heeft meer dan tien jaar gewacht met het boek Het huidige moment, dat een soort gids moet dienen voor ‘spiritualiteit zonder religie’. Harris moest namelijk eerst afrekenen met religies in zijn boeken Letter to a Christian Nation en The End of Faith. Deze afkeer van religie maakt hem een interessante wegwijzer in meditatie, dat een belangrijk thema is in zijn nieuwe boek.