President Obama komt naar de klimaattop in Kopenhagen - straks van 7 tot 18 december - met een belofte dat de VS in 2020 17 procent minder broeikasgassen uit zullen stoten dan in 2005. En China maakte bekend dat het over dezelfde periode ‘de intensiteit’ van haar broeikas-uitstoot met maar liefst 40 tot 45 procent wil verminderen. Wat met die intensiteit precies bedoeld wordt, is niet duidelijk. Maar de traditionele dwarsliggers hebben voor het eerst concrete doelstellingen afgegeven. VN-klimaatbaas Yvo de Boer zag meteen weer hoop voor ‘Kopenhagen’. In dwarsligger nummer drie, Australië, dat per hoofd van de bevolking de hoogste uitstoot ter wereld voor zijn rekening neemt, is zelfs een regeringscrisis over de klimaatplannen van zittend premier Rudd uitgebroken. En Europa?

De run op de DSB volgde het klassieke scenario van de zichzelf vervullende voorspelling. Geloof en krediet zijn hetzelfde, en schijnbaar massieve financiële instellingen blijken uiterst fragiel wanneer mensen ophouden erin te geloven en hun krediet terugtrekken.

Het kwam toch nog onverwacht. De G20-top in Pittsburgh sprak niet alleen af dat de deelnemers elkaars economisch beleid intensiever zouden gaan coördineren en toetsen maar ook dat zij de plaats zou innemen van de rijkelandenclub G7, en voortaan ook de opkomende economieën in Azië, Zuid-Amerika, Rusland en het Midden-Oosten zou omvatten. ‘We hebben samen de wereld van de afgrond gered’, sprak Obama niet zonder overdrijving. Wouter Bos sprak zelfs opgetogen van ‘een soort wereldregering’ en was blij dat Nederland daar de facto deel van uitmaakte (eigenlijk moeten we dus spreken van de G20½). Er was geen overkoepelende controle-instantie voorzien, maar het IMF zou een belangrijker rol gaan spelen als beoordelaar, hoewel zonder sanctiebevoegdheid.